Στην αυλή του παλιού σπιτιού, κάτω απ’ τις ξύλινες δοκάρες και τη δροσιά των πεύκων, η Ελένη ετοίμαζε το τραπέζι για το απογευματινό κάλεσμα. Το τραπεζομάντιλο με τα λουλούδια ήταν της γιαγιάς της, κεντημένο στο χέρι, και κάθε φορά που το άπλωνε ένιωθε σαν να καλούσε τις μνήμες να καθίσουν μαζί τους. Ο μπλε κεραμικός σταμνίτης, το φλιτζάνι με τον ελληνικό, η μικρή γυάλινη μπολ με τα κουλουράκια—όλα είχαν τη δική τους ιστορία, μικρές τελετουργίες μιας ζωής που αγαπούσε τις λεπτομέρειες. Η σιδερένια κουπαστή, με τα περίτεχνα σχέδια, αγκάλιαζε τον χώρο σαν παλιός φίλος που δεν ξεχνά.

Καθώς ο ήλιος έγερνε πίσω απ’ τα δέντρα και η σκιά απλωνόταν πάνω στο τραπέζι, άρχισαν να φτάνουν οι πρώτοι φίλοι. Γέλια, φωνές, μυρωδιές από φρεσκοψημένο τσουρέκι και λεβάντα γέμισαν την αυλή. Η Ελένη καθόταν στην άκρη, παρατηρώντας τους αγαπημένους της να μοιράζονται στιγμές, σαν να ξετυλίγεται ένα παλιό άλμπουμ φωτογραφιών σε πραγματικό χρόνο. Εκείνη η αυλή δεν ήταν απλώς χώρος—ήταν μνήμη, ήταν καταφύγιο, ήταν η απόδειξη πως η ομορφιά κρύβεται στις πιο απλές, καθημερινές στιγμές.